دیالوگ های خسته کننده که از نگاه نویسندگانش بسیار جالب و بامزه هستند، بعد از یکی دو ساعت منزجر کننده می شوند، به حدی که آرزو می کنید ای کاش آیریش و دوستانش در یک سانحه در اوایل بازی دچار شوک عصبی شوند و قدرت تکلمشان از کف برود.

ساخت کاراکترها یکی از دیگری فاجعه تر است و Warfighter به عنوان یک شوتر درجه 3 از بتلفیلد در این زمینه واقعا بهتر و خوش ساخت تر است. نگاهی که به Bad Company ها می اندازیم تنها افسوس می خوریم.

قرار دادن یک بخش تک نفره خالی از هر اتفاق مهمی که باعث پایین آوردن کیفیت محصول نهایی می شود چه علتی دارد؟ تبلیغ و تعریف از آن چطور؟ حتی یک منتقد هم پیدا نشده که بخواهد بخش داستانی این بازی را تحسین کند اما DICE به خود این اجازه را می دهد که به طرفدارانش قول بدهد بر خلاف بتلفیلد 3 "این بار داستان و بخش تک نفره بهتری تدارک دیده" است. این ها همگی امتیاز منفی برای استودیویی با این عظمت و مشغولیت محسوب می شوند.

اما از سوی دیگر تیم DICE در بخش چند نفره، اثری فوق العاده خلق کرده که حداقل حرف جدیدی برای گفتن دارد و قدم های مثبت، و نه بلندی، در این زمینه برداشته. مهم ترین تغییر BF4 نسبت به قبل Levolution است که کلمه ابداعی آقای باخ، کارگردان بازی محسوب می شود. Levolution به قسمت های زیادی از گیم پلی مرتبط است و بازی را تحت تاثیر خود قرار می دهد اما اصل محتوا را در گرافیک بازی می یابید. جایی که هیچ چیز پیش بینی شده نیست. فیزیک بازی به حق معرکه است.

شاید غیر عقلانی باشد اما تنها موردی که باعث شد بخش تک نفره اندکی برای مان جذابیت داشته باشد همین فیزیک عالی بود که روی درجه سختی آخر بازی، در موقعیت هایی بسیار استرس زا است، طوری که هیچ جان پناهی ندارید که آنقدر امن باشد تا بتوانید مدتی طولانی پشت آن پناه بگیرید و گاها از پشت آن بیرون بیایید و به هدف شلیک کنید. تقریبا انجام چنین کاری غیر ممکن است.

Call of Duty دیگر حتی توان نامزد شدن در شاخه بهترین بازی سال را هم ندارد و این سومین سالی است که این وضعیت اسفناک ادامه دارد، اما مخاطبین Call of Duty که به گفته کارگردان بازی اغلب مردم عادی هستند و نه گیمرها، همچنان از هر بازی که برند Call of Duty روی آن باشد راضی هستند. بابی کاتیک، مدیر اصلی اکتیویژن هم راضی است.

فاجعه زمانی بود که متوجه شدیم صحنه های موشن کپچر شده Mode Warfare 3 دقیقا در این بازی هم پیاده شده اند. یعنی Infinity Ward از صحنه هایی که سال 2011 برای بازی اش ضبط کرده بود در سال 2013 برای یک بازی نسل بعد استفاده کرده؛ برای یک بازی نسل هشتمی.

برتری در بخش های مختلف دو بازی کاملا مشخص است، تنها کافی است مشخص کنید دنبال چه چیزی می گردید تا از میان این دو بازی یکی را به عنوان بهترین انتخاب کنید. بدون هیچ حرف اضافه ای گرافیک بتلفیلد از Ghosts بهتر و داستان Ghosts از BF4 قابل تحمل تر است، اما اگر به جایی رسیدید که سلیقه شخصی شما بر حقیقت غلبه کرد، حداقل سعی کنید خودتان را فریب ندهید. بخش داستانی بتلفیلد در درجه های آخر اهمیت برای تیم سازنده قرار داشته و IW هم برای دومین بار یک اثر ضعیف را با نام معتبر Call of Duty ارائه داده.

اگرچه به شیوه ارائه داستان های جنگی از نوع بتلفیلد یا Call of Duty انتقاد بسیاری داریم، اما سری Black Ops و Mode Warfare کجا و Ghosts کجا. با اندکی منطق متوجه می شوید که Call of Duty نه تنها از 9.5 به 7.5 رسیده، یعنی تبدیل به یک بازی متوسط شده، بلکه طرفداران پر و پا قرص قدیمی اش هم دیگر دل خوشی از آن ندارند. باور ندارید؟ حداقل می توانید User Score های 3 بازی اخیر از این سری را چک کنید. یافتن میانگین امتیازات بالاتر از 4 اندکی دشوار است.

بخش چند نفره Call of Duty هم مسلما مانند هر سال می تواند هفته ها و شاید ماه ها در صدر جدول باشد اما جای خالی Special Ops هنوز حس می شود. این مراحل در MW3 به اندازه MW2 زیبا و بی نظیر از آب در نیامده بودند اما انجام شان با همراهانی حرفه ای، بسیار لذت بخش بود. در عوض به جای آن بخش Extinction را داریم که در واقع شباهت ساختاری و کلی زیادی با مد زامبی در سری Black Ops دارد -که در نهایت چالش برانگیز و دوست داشتنی است. Squads هم مشابه Survival Mode به نظر می آید که پیش از این در MW3 دیدیم.

مودهای بخش چند نفره نسبت به قبل تغییراتی داشته اند اما بزرگ ترین تغییری که پیش تر در Call of Duty ندیده بودیم، مپ های قابل تخریب است. البته این قابلیت تخریب به گستردگی بتلفیلد 4 نیست و تقریبا همه چیز از پیش تعیین شده است، اما حضور این بخش ها دلگرم کننده است. در واقع به چنین ویژگی جدیدی که یکنواختی را از بازی دور می کند چرا باید نه گفت؟ بلکه باید امید داشته باشیم در Call of Duty جدید، اکتیویژن دست به جیب شود و موتوری برای این بازی بر پایه نسل بعد و PC طراحی کند تا تیم DICE در این زمینه هم بی رقیب نباشد.

در حال حاضر، Call of Duty: Ghosts از 13 مود و 14 مپ بهره می برد که به مرور زمان و با عرضه DLC ها تعداد آن ها افزایش خواهد یافت. در سوی دیگر هم Battlefield 4 فعلا دارای 10 مپ خواهد بود و در طول یک سال آینده این رقم به 30 خواهد رسید. همچنین فعلا 8 مود مختلف برای بخش چند نفره بتلفیلد 4 در دسترس است.

در نهایت، بخش تک نفره Call of Duty ارزش امتحان کردن را دارد. همچنین با توجه به سلیقه خودتان برای بخش چند نفره، می توانید CoD یا BF4 را بیازمایید. BF4 مپ های بزرگ با وسایل نقلیه ای از موتور گرفته تا جت اسکی و جنگنده های هوایی ارائه می دهد و بازی در نقش کلاس های اسنایپر آن یکی از لذت بخش ترین تجربه های زندگی تان خواهد بود. اما Ghosts یک تفریح دور همی و جمع و جور تر را ارائه می دهد که شاید حرفه ای شدن و رسیدن به درجه لذت در آن زمان کمتری نسبت به بتلفیلد 4 بخواهد.

هر دو بازی CoD: Ghosts و Battlefield 4 روی 3 سیستم قدرتمند (هم به صورت اوریجینال و کرک شده)، یک ایکس باکس 360 و یک پلی استیشن 4 تست شده اند و قسمت های مرتبط با بخش گرافیکی برآوردی از کلیت عملکرد دو بازی روی پلتفرم های مختلف است. علت دیر ارائه شدن این مطلب نیز تنها تست این بازی روی پلی استیشن 4 و یا ایکس باکس وان بود که با توجه به عرضه زودتر پلی استیشن 4 در آمریکای شمالی، موقعیت بررسی این نسخه مهیا شد.

در انتها از پوریا دانشور و فربد بهاری تشکر می کنیم که با در اختیار گذاشتن اطلاعات خود در مورد این دو بازی و بخش چند نفره و چگونگی آن روی کنسول پلی استیشن 4، به تکمیل این مقاله سرعت بخشیدند.